درمان صافی کف پا با ورزش: حرکات ورزشی برای تقویت عضلات و تاندون پا

کف پای صاف

به طور معمول، صافی کف پا بر اثر جبران قسمت پایینی ساق پا برای سفتی مفصل مچ پا اتفاق می‌افتد. صاف بودن کف پا باعث به وجود آمدن فضای بیشتری برای ساق پا جهت خم شدن بر روی مچ پا می‌شود. در حالی که ممکن است که صافی کف پا به مچ پا کمک کند ولی از طرفی نیز ممکن است باعث ایجاد فشار زیادی بر روی فاسیا پلانتار (باند بافت متصل کننده‌ی پاشنه به انگشتان پا) شود و نهایتا منجر به بروز درد و ناراحتی‌هایی همچون خار پاشنه، اسپلینت ساق پا و کمر درد شود. تحرک اجباری قوزک پا در پای قوس‌دار با استفاده از یک لاکروس یا توپ ماساژ جهت جلوگیری از از بین رفتن قوس باعث می‌شود تا باعث تحرک بهینه مچ پا شود.

اگرچه تمرینی که توسط یک فیزیوتراپیست توصیه می‌شود باعث تسکین موقتی و البته فوری برای درد ناشی از صافی کف پا می‌شود اما درمان صافی کف پا بر مبنای علت و میزان شدت آن متغییر است. اما آنچه که مسلم است این است که استفاده از کفش‌های ارتوپدی سنتی و مناسب جزء موارد ضروری هستند که فرد باید مد نظر قرار دهد. در واقع استفاده از کفش‌های ارتوپدی یکی از موثرترین ورزش‌های مربوط به پا برای درمان کف پای صاف به شمار می‌آیند لذا از پوشیدن کفش‌های پاشنه بلند به مدت طولانی خودداری کنید.

چه عواملی باعث صاف بودن کف پا و از بین رفتن قوس آن می‌شود؟‌


  • ممکن است که صاف بودن کف پا پدیده‌ای مادرزادی باشد و از همان بدو تولد وجود داشته باشد. همچنین کف پای صاف می‌تواند ارثی باشد یعنی درست همانطور که سایر ویژگی‌های فیزیکی و جسمانی را از والدین خود به ارث می‌بریم، صاف بودن کف پا نیز می‌تواند از والدین به فرزندان به ارث برسد.
  • در حالت عادی، کودکان کم سن و سال دچار کف پای صاف می‌شوند. قوس‌های کف پاها تنها زمانی ظهور پیدا می‌کنند که کودک بزرگ شده و شروع به ایستادن کند (هرچند گاهی‌اوقات می‌توان قوس کف پای نوزاد را در هنگام ایستادن وی بر روی نوک پا نیز مشاهده کرد). برخی از شرایط می‌تواند موجب صاف شدن کف پاها شود که عبارتند از:
  • آسیب دیدگی، التهاب و یا پاره‌گی تاندون‌ها به ویژه تاندون تیبیال خلفی
  • کشش تدریجی تاندون تیبیال خلفی (که در بین زنان بالای ۴۰ سال بیشتر شایع است. احتمالا پوشیدن کفش‌های پاشنه بلند برای دوره‌های طولانی مدت در ایجاد این وضعیت نقش داشته باشد.)
  • آسیب دیدن استخوان‌های پا یا قوزک پا
  • عارضه‌های موثر بر مفاصل و بافت‌های نرم از قبیل آرتروز
  • عارضه‌هایی موثر بر عصب‌ها از قبیل فلج مغزی، بیماری پارکینسون و دیستروفی عضلانی که در آن عضلات به مرور زمان سخت‌تر و ضعیف‌تر می‌شود.

برخی از مطالعات نشان می‌دهد که به مرور زمان صافی کف پا در بزرگسالان می‌تواند فشار غیرعادی بر روی مفصل قوزک پا وارد کرده و سبب آسیب دیدگی آن شود. یکی از عوارض غیرمستقیم صاف بودن کف پا ممکن است که بی‌اختیاری ادراری و یا ترشح مایع در حین انجام تمرینات باشد. هرچه قوس کف پا از انعطاف‌پذیری کمتری برخوردار باشد به همان اندازه نیروی بیشتری به کف لگن وارد می‌شود و عضلاتی را به لرزه در می‌آورد که بر بی‌اختیاری ادراری تأثیرگذار هستند. با این حال، در خصوص اینکه آیا صاف بودن کف پاها در بزرگسالان باعث بروز مشکلات جدی می‌شود یا نه هنوز ناشناخته است. برای مثال، پژوهشی در خصوص ورزشکارانی که کف پاهای آنها صاف است، نشان می‌دهد که احتمال آسیب‌دیدگی پاها و یا ساق‌ها در این دسته از افراد نسبت به سایر ورزشکارانی که کف پاهای آنها دارای قوس است هیچ تفاوتی نمی‌کند.

چگونه می‌توان صاف بودن کف پاها را تشخیص داد؟


چگونه می‌توان صاف بودن کف پاها را تشخیص داد؟

  • عموما پزشک و یا متخصص پا می‌تواند از طریق مشاهده‌ی پاهای فرد به هنگام ایستادن و یا راه‌ رفتن وی صاف بودن کف پاها را تشخیص دهد.
  • تجزیه و تحلیل رد پا و یا پدوگراف نیز می‌تواند در تشخیص این عارضه مورد استفاده قرار بگیرد.
  • اگر تغییرات به تازگی رخ داده باشد در این صورت پزشک درصدد پیدا کردن علت اصلی این تغییرات برمی‌آید. ممکن است که وی برای رسیدن به این هدف از آزمایش کردن تاندون‌ها استفاده کند و یا راه رفتن فرد را به دقت زیر نظر بگیرد. همچنین ممکن است پزشک برای کشف عامل اصلی صاف بودن کف پا از بخشی از پاها و یا شاید هم کل پای بیمار عکس و یا MRI  بگیرد.
  • خود فرد نیز می‌تواند از روی مشاهده‌ی رد پا و تماس کل کف پا با کف زمین به هنگام ایستادن با پاهای خیس به صاف بودن کف پاهای خود پی ببرد.
  • اگر انگشت بزرگ پای خود را تا حد ممکن به عقب بکشید و در این حالت خبری از قوس کف پاها نباشد در اینصورت به احتمال زیاد پای شما به هنگام راه رفتن وی یا دویدن به داخل خم می‌شود.

درمان کف پای صاف چیست؟


درمان کف پای صاف چیست؟

کودکانی که کف پاهای آنها صاف است به ويژه کودکان بلند قد و باریکی که دارای مفاصل آنها ار انعطاف‌پذیری خاصی برخوردار است غالبا اندازه‌ی پاهای آنها بیش از حد معمولی رشد می‌کند. بنا به ادعای کارشناسان این زمینه، اگر به هنگام ایستادن کودک بر روی نوک انگشتان پا، قوس کف پای وی شکل بگیرد در اینصورت احتمالا این روش می‌تواند به شکل گیری دائمی قوس کف پا کمک کرده و از صاف بودن کف پا ممانعت به عمل بیاورد. در حالت کلی، روش‌های درمانی محافظه‌کارانه جهت پیشگیری از صافی کف پا در دوران بزرگسالی (اختلال تاندون درشت نی خلفی) شامل مصرف مسکن‌ها و استفاده از کفی‌های طبی و ارتوپدی کفش که بصورت سفارشی ساخته می‌شوند، می‌باشد که از پیشرفت این وضعیت پیشگیری می‌کند. علاوه بر این، همچنین ممکن است که فیزیوتراپیست به شما پیشنهاد کندکه از شاک تراپی، لیزر درمانی و یا ورزش جهت درمان صافی کف پا استفاده کنید.

چه نوع ورزش‌هایی برای درمان صافی کف پا موثر هستند؟


بلند کردن انگشتان پای چپ

بلند کردن انگشتان پای چپ

ابتدا بر روی کف زمین بنشینید. انگشتان پای چپ و خود پایتان را طوری بلند کنید که پاشنه پا بر روی زمین باقی بماند. به مدت ۱۰ الی ۱۵ ثانیه این کشش را حفظ کنید و سپس همین تمرین را با پای راست انجام دهید. این ورزش را ۵ بار تکرار کنید.

زانوهای خود را خم کنید و دستانتان را در پشت آنها قرار دهید

  طوری بر روی کف زمین بنشینید که زانوهایتان خم شود و دستانتان را جهت حمایت از آن به پشت ببرید. پای خود را از روی زمین جدا کنید اما سعی کنید که در این حالت پاشنه‌ی پا بر روی کف زمین همچنان باقی بماند. انگشتان پاها را به مدت ۱۵ ثانیه منقبض کنید.

پاها را بر روی هم قرار دهید

پاها را بر روی هم قرار دهید

در حالت نشسته، پای چپ خود را همانند تصویر بالا بر روی پا راست بگذارید. قسمت‌های میانی پا را بر روی پای دیگر استراحت داده و کمی فشار به آن وارد کنید. این فشار را به مدت چند دقیقه حفظ کرده و سپس همین مراحل را در مورد پای راست (دارای کف صاف) تکرار کنید.

پاشنه‌های پاها را به هم بچسبانید

پاها را از هم دور کرده و کف پاشنه‌ها را به هم بچسبانید و در حالیکه اندکی پاها را از کف زمین جدا کرده‌اید، سعی کنید که انگشتان پا را از هم دور کنید تا جایی که احساس کشش در این پاها به شما دست دهد. پاها را به داخل خم کنید بطوری که انگشتان پا کف زمین را لمس کنند تا از این طریق قوسی در کف پا ایجاد شود.

پاهای خود را صاف دراز کنید

بر روی کف زمین بنشینید و پاهای خود را بصورت صاف دراز کنید بطوری که ساق‌های پا با کف زمین تماس داشته باشند. پای راست خود را از زمین بلند کرده و آخرین انگشت پای چپ را با آن لمس کنید. این تمرین یک حرکت کششی موثر برای ایجاد قوس در کف پا است.

در حالیکه پاشنه‌های پا از هم دور هستند، پاهای خود را به هم بچسبانید

پاها را به هم بچسبانید و سپس پاشنه‌ها را از هم دور کنید. بخاطر داشته باشید که به هنگام دور کردن پاشنه‌ها، انگشتان پاها به هم چسبیده باشند. این حرکت تمرینی را در حالت نشسته انجام دهید تا از آن بهترین نتیجه‌ی ممکن را بگیرید. همچنین می‌توانید در حالی‌ که تمامی انگشتان پا را به هم چسبانیده‌اید و زانوها را از هم دور نگه داشته‌اید سعی کنید که پاشنه‌ها را نیز از یکدیگر جدا کنید. برای مدتی این حالت را حفظ کرده و سپس بعد از استراحت کوتاهی، مجددا آن را تکرار کنید.

توپ تنیس

توپ تنیس

پاشنه‌های خود را طوری بر روی یک توپ تنیس قرار دهید که انگشتان بزرگ پا با کف زمین تماس داشته باشند. به کمک یک میله و یا شئ سعی کنید که تعادل خود را حفظ کنید. سعی کنید که وزن بدن خود را بر روی پاشنه راست خود بیندازید و سپس به آن استراحت دهید. این بار تمام وزن بدن خود را بر روی پاشنه پای چپ بگذارید و به همین ترتیب فشار را هر بار بر روی یکی از پاها بیندازید. در حین انجام این ورزش، نفس عمیق بکشید چراکه باعث افزایش کشش و آرام‌شدن عضلات ساق و کف پا می‌شود. می‌توان از این حرکت ورزشی برای درمان کف پای صاف استفاده کرد. همیشه از کفش‌های تنگی که قوس کف در آنها احساس راحتی می‌کند بپوشید و از پوشیدن کفش‌های پاشنه بلند برای کشش مداوم خودداری کنید.

آيا جراحی هم برای درمان پس پلانوس توصیه می‌شود؟


در برخی از موارد، ممکن است که برای اصلاح وضعیت کف پا به ناچار باید از شیوه‌های عمل جراحی به نام استئومی یا آرترودز استفاده کرد. معمولا استفاده از این روش‌های جراحی باعث دراز شدن تاندون آشیل شده و تاندون‌های موجود در کف پا را تنظیم می‌کنند. به کمک یکی از این روش‌ها با استفاده از ایمپلنت می‌توان قوس کف پا را اصلاح کرد. البته ناگفته نماند از آنجایی که استفاده از این روش‌های جراحی، عوارض احتمالی مربوط به خود را به همراه دارند لذا بهتر است که ابتدا از روش‌های درمانی محافظه‌کارانه استفاده کرد و در صورت عدم‌نتیجه‌گیری به سراغ این روش‌ها آمد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

درمان پای پرانتزی بزرگسالان: اختلالی ناشی از انحراف در اندام تحتانی

پای پرانتزی بزرگسالان

ژنوواروم یا پای پرانتزی – به این عارضه پای پرانتزی نیز گفته می‌شود زیرا ظاهر هر دو زانو بصورت خمیده دیده می‌شود، این خمیدگی از داخل زانوست بجای آن که مطابق زانوهای معمولی اندکی از بیرون خمیده باشد. این عارضه یکی از بدشکلی‌های شایع پایین تنه در میان کودکان و افراد مسن است. به عبارت ساده‌تر برای توصیف پای پرانتزی (ژنوواروم یا پای پرانتزی)، این عارضه یک بدشکلی است که مشخصه آن به هم ریختن زاویه میانی پا در ارتباط با ران‌هاست؛ خمیدگی به سمت خارج پاها.

به خاطر داشته باشید که خمیدگی پاها در کودکان نوپا و کودکان زیر سه سال طبیعی است. هرچند اگر این عارضه با رشد کودک پس از سن سه سالگی برطرف نشد، یا کودک نوجوان یا یکی از بزرگسالان اطرافتان پاهای پرانتزی دارند باید به فکر درمان آنها باشید. دانستن نحوه ترمیم پای پرانتزی در کودکان و بزرگسالان حیاتی است زیرا این عارضه می‌تواند نشانه‌ای از یک مشکل زمینه‌ای بسیار جدی‌تر باشد که باید برطرف شود. علاوه بر این، اگر این عارضه درمان نشود می‌تواند منجر به عارضه‌های جدی‌تری همچون آرتریت شود.

 علل ژنوواروم یا پای پرانتزی


علل ژنوواروم یا پای پرانتزی

  • اختلالات دژنراتیو همچون آتروز استخوان زانو
  • اختلالات مرتبط با شغل
  • برخی از بیماری‌های زانو همچون بیماری پاژه

در برخی موارد این عارضه می‌تواند تنها در یک زانو دیده شده و علل این پدیده:

  • عفونت در استخوان همچون استئومیلیت
  • تروما نزدیک به صفحه رشد اپی فیز فمور (سر استخوان ران)
  • ترومای سر پایینی فمور و سر بالایی تیبیا و غیره.

چه کسانی در معرض خطر ابتلا به ژنوواروم یا پای پرانتزی قرار دارند؟


این عارضه در میان زنان مسن شیوع بیشتری دارد بخاطر عارضه تحلیل رفتن مفاصل زانو که به آن آرتروز استخوان زانو نیز گفته می‌شود. بدشکلی اولیه ژنوواروم یا پای پرانتزی، خمیده شده زانوها به سمت داخل است. در پاسخ به این ناهنجاری، ناهنجاری ثانویه در استخوان تیبیا (درشت نی) و پا رخ می‌دهد.

  • بیماران از درد در حین راه رفتن، ایستادن و غیره شکایت می‌کنند
  • ممکن است لنگ زدن نیز در این بیماران دیده شود
  • در انجام دادن فعالیت‌های روزمره زندگی دشواری دارند.
  • در نشستن به حالت اسکوات روی زمین دشواری دارند.

ترمیم پاهای پرانتزی برای بزرگسالان و مکمل‌ها


بزرگسالانی که سعی می‌کند پاهای پرانتزی خود را صاف کنند، باید تغییرات صحیحی در شیوه زندگی خود ایجاد کنند، مخصوصاً در رژیم غذا و تمرینات ورزشی.

مکمل

 مکمل ویتامین D همچنان برای کسانی که می‌خواهند پاهای پرانتزی خود را صاف کنند مهم است و مکمل کلسیم نیز به همین اندازه اهمیت دارد. بسیاری از بزرگسالان در هر دوی این مواد ضروری کمبود دارند، بزرگسالانی که می‌خواهند شکل استخوان‌ها و عضلات خود را تغییر دهند باید سخت‌تر تلاش کنند تا بتوانند به نتایج مورد نظر خود برسند.مصرف مکمل همراه با پروتئین و دریافت پروتئین‌های خوراکی به مقدار کافی نیز به همان اندازه برای بزرگسالانی که درگیر این وضعیت هستند از اهمیت خاصی برخوردار است. بسیاری از تمرینات ورزشی برای پاهای بزرگسالان مستلزم تغییر جهت استخوان‌ها و ساختن عضلات پاهاست. ساخت عضله مستلزم مصرف پروتئین بیشتر است زیرا پروتئین عمدتاً در سنتز عضلات شرکت می‌کند. درمان در این گروه سنی شامل بر روش‌های زیر است:

مدیریت با فیزیوتراپی

متخصص طب فیزیکی برای درمان ژنوواروم به بیمار آموزش های زیر را خواهد داد:

  • پرهیز کردن یا به حداقل رساندن فعالیت‌های استقامتی با زانوی خمیده و کاهش وزن بدن برای کاهش بار وارده بر مفاصل
  • در صورت وجود پرفشاری مفصلی تحریک پالسی گالوانیک با ولتاژ بالا، درمان مداخله‌ای، تحریک الکتریکی قوی فارادی یا TENS می تواند برای تسکین درد استفاده شود
  • هنگامی که حرکات زانو محدود به انقباض با الگوی کپسولی است، کشش کپسولی، ماساژ بافت نرم، تکنیک‌های تحرک بخشی و غیره برای کشیدگی کپسول سفت مفید است
  • کشش همسترینگ، TA، عضله نزدیک کننده باسن و چرخاننده‌های خارجی باسن نیز برای تسکین درد و تغییر محور مفصل ضروری است
  • کشش چهار سر ران و همسترینگ نیز به کاهش بار وارده بر مفصل و محافظت از مفصل کمک می‌کند

تمرینات بدنی

تا حد مشخصی، تمرینات ورزشی ترمیم پاهای پرانتزی برای بزرگسالان تنها ورزش کردن است. بزرگسالانی که می‌خواهند پای پرانتزی خود را ترمیم کنند، باید عضلات پای خود را بسازند. برای انجام این کار روش‌های مختلفی وجود دارد. با استفاده از یک دوچرخه، چه ثابت و چه متحرک فرد می‌تواند عضلات پای خود را ساخته و تقویت کند. برخی افراد می‌گویند با استفاده از اسکی فضایی به این مهم دست یافته‌اند، این دستگاه می‌تواند شدیداً عضلات پا را درگیر کند.

تمرینات عضلات نزدیک کننده باسن

تمرینات ورزشی برای  عضلات نزدیک کننده باسن نیز می‌تواند به درمان پای پرانتزی کمک کند، از طریق تقویت گروه عضلات نزدیک کننده در ناحیه باسن. اگر عدم تعادل در این گروه عضلات وجود داشته باشد، می‌تواند منجر به پای پرانتزی گردد. برای بررسی کردن ضعف یاقدرت عضلات نزدیک کننده، فقط کافیست سعی کنید زانوهای خود را حالت نشسته به هم برسانید. اگر در انجام این کار با سختی زیادی مواجه هستید، این نشانه‌ای از ضعیف بودن عضلات نزدیک کننده باسن است که می‌توان آنها را از طریق تمرینات ورزشی مختلفی به مرور زمان تقویت کرد.

تمرینات بدنی هوازی و بی‌هوازی

برای ترمیم پای پرانتزی در بزرگسالان، افراد با به اندازه تمرینات بی‌هوازی به فکر انجام دادن تمرینات هوازی نیز باشند. بسیاری از تمرینات کششی می‌توانند به مردم کمک کنند تا به آرامی پاهایشات در وضعیت صاف‌تری قرار گیرد. این تمرینات برای تقویت پای پرانتزی معمولاً باعث احساس سوزن سوزن می‌شوند، ولی در صورت انجام دادن صحیح آنها، تمرینات ورزشی برای ترمیم پای پرانتزی در بزرگسالان نباید دردی داشته باشد.

کش‌های مقاومتی

کش‌های مقاومتی

شاید برای برخی افراد کش‌های ساده مقاومتی بسیار مفید باشد. آنها می‌توانند هر دو پا را داخل کش‌های مقاومتی قرار دهند و خود به پشت دراز بکشند. در این وضعیت، بیماران می‌توانند اندکی هر دو پای خود را به سمت داخل بکشند، به گونه‌ای که بتوانند اندکی زانوهای خود را حس کنند. با انجام چند بار تکرار این تمرین، در اکثر روزهای هفته فرد می‌تواند جهش بلندی به سمت ترمیم پاهای پرانتزی خود  بردارد.

یوگا

یوگا

برخی از تمرینات ورزشی ترمیم پاهای پرانتزی تنها مستلزم افزایش طول تمام عضلات درگیر است، و هر تمرینی که بتواند همسترینگ را کش دهد می‌تواند به این مهم نائل شود. حرکت سگ با صورت پایین واقعا می‌تواند به این مسئله کمک کند. این حرکت مستلزم آن است که بیمار خم شده و کف دست‌های خود را روی زمین روبروی خود بگذارد، در حالی که جلوی پاهای خود را در تعادل ناه داشته است. کسانی که این حرکت را انجام می‌دهد به شدت همسترینگ خود را احساس می‌کنند، که می‌تواند بر زانوهای آنها و پای پرانتزیشان تأثیر گذار باشد.

جراحی

 برای کسانی که می‌خواهند نحوه ترمیم پای پرانتزی را یاد بگیرند، شاید جراحی اولین گزینه آنها نباشد. هرچند، جراحی پای پرانتزی اغلب اوقات تنها راه حل برای موارد شدید این بیماری است. جراحی تنها راهی است که کاملاً پای پرانتزی را در بزرگسالان ترمیم می‌کند. شایع‌ترین نوع جراحی برای ترمیم پای پرانتزی استئوتومی است. این عمل جراحی از طریق هدف قرار دادن نقطه صافی پاها و موازی شدن مفصل زانو و قوزک به ترمیم پای پرانتزی کمک می‌کند. هزینه این جراحی در هر منطقه و هر کشور متفاوت است. همچنین ممکن است تا دو ماه طول بکشد تا شخص کاملاً بعد از این جراحی ریکاوری شود.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

سیاتیک در دوران بارداری: وضعیتی دردناک اما موقتی برای زنان باردار

سیاتیک

حتماً پیش از این نیز می‌دانستید که در دوران بارداری خیلی از نخستین‌ها را تجربه خواهید کرد – همچون احساس خارق‌العاده اولین حرکت کودک داخل شکم. ولی کمردردی که هم وجود دارد که به نظر هیچگاه تسکین نخواهد یافت. شاید این موضوع دقیقاً آن چیزی نباشد که وقتی که برای اولین بار خود را در دوران بارداری تصور کردید، انتظار تجربه کردنش را داشته باشید، با تمام آن جلال و جبروتی که دیگران از دوران بارداری می‌سازند. در حالیکه اکثر مادران آینده دردی مبهم و تپنده را در وسط کمر یا بالای باسن خود احساس می‌کنند، درصد کمی از مادران نیز با درد سوزاننده سیاتیک در دوران بارداری درگیر هستند – عارضه‌ای دردناک و خوشبختانه موقتی.

در دوران بارداری، درد سیاتیک می‌تواند دردناک و ناامید کننده باشد. حرکات کششی می‌تواند درد سیاتیک را با کاهش تنش عضلات و افزایش تحرک در لگن، پایین کمر و پاها بهبود بخشد> ممکن است درد سیاتیک در صورت نشستن یا ایستادن برای مدت زمان طولانی بدتر شود. به همین خاطر حتماً سعی کنید در طول روز موقعیت‌های نشستن و ایستادن خود را تغییر دهید. به بدن خود گوش دهید و فعالیت‌هایی که باعث وخامت درد سیاتیک می‌شود را متوقف کنید. همیشه پیش از شروع فعالیت ورزشی با پزشک خود صحبت کنید. اگر هرگونه علامتی همچون سرگیجه، سردرد یا خونریزی داشتید ورزش را متوقف کرده و به دنبال کمک پزشکی باشید.

سیاتیک در دوران بارداری چه عللی دارد؟ 


برخلاف باور عمومی، سیاتیک معمولاً بخاطر بارداری ایجاد نمی‌شود. ولی اگر شما نیز جزء آن دسته معدود از افراد هستید که این درد را در دوران بارداری خود تجربه می‌کنند، می‌توانید تقصیر را به گردن این مضنونین همیشگی بیاندازید.

  • افزایش وزن و افزایش ذخیره مایعات می‌تواند فشار زیادی روی عصب سیاتیک بیاورد و در جایی که این عصب از میان لگن عبور می‌کند را تحت فشار قرار دهد.
  • رحم در حال رشد شما نیز احتمالاً بر عصب سیاتیک در بخش زیرین ستون فقرات فشار وارد می‌کند.
  • شکم و سینه‌های در حال رشد شما مرکز ثقل بدن را به سمت جلو تغییر می‌دهد و قوس کمری (انحنای بالای باسن) شما را کش می‌دهد. این می‌تواند باعث شود عضلات باسن و ناحیه لگن سفت شده و بر عصب سیاتیک فشار وارد آورند.
  • احتمالات دیگر؟ هنگامی که کودک در سه ماه سوم بارداری شروع به تغییر وضعیت برای قرار گرفتن در وضعیت مناسب زایمان می‌کند، سر او می‌تواند مستقیماً روی عصب قرار گیرد، که باعث درد شدیدی در باسن (کمر و پاها) خواهد شد.

علائم درد سیاتیک در دوران بارداری


علائم درد سیاتیک در دوران بارداری

علائم درد سیاتیک عبارتند از:

  • درد گهگاهی یا دائمی در یک طرف باسن یا پا
  • درد در طول مسیر عصب سیاتیک، از باسن به پایین در پشت ران‌ها تا پاها.
  • درد سوزاننده، تیر کشنده و تیز
  • بی حسی، سوزن سوزن شدن یا ضعف در پا یا ساق درگیر
  • دشواری در راه رفتن، ایستادن یا نشستن

اگر نگران این درد هستید همیشه با پزشک خود صحبت کنید.

عوامل خطر درد سیاتیک در دوران بارداری 


زنانی که اضافه وزن دارند بیش از سایرین در معرض خطر ابتلا به کمردرد یا درد سیاتیک در دوران بارداری هستند. این مسئله حتی در صورتی که پیش از این هیچگاه کمر درد را تجربه نکرده باشند نیز صادق است. بسیاری از متخصصین زنان و زایمان و متخصصین ستون فقرات تصدیق می‌کنند که زنانی که شیوه زندگی فعال و سالمی دارند – از جمله تمرین منظمی که در دوران بارداری نیز ادامه یابد – بارداری بسیار راحت‌تری بدون احساس کمر درد و لگن یا درد تیر کشنده سیاتیک خواهند داشت.متأسفانه اگر هیچ سابقه قبلی از مشکلات کمر نداشته باشید و همچنین شیوه زندگیتان نیز بسیار سالم باشد، باز هم می‌توانید در طول دوران بارداری به کمردرد مبتلا شوید. معمولاً درمان‌های ساده حمایتی و غیرجراحی کفایت خواهد کرد. در موارد بسیار نادر، انجام میکروجراحی برای درمان فتق دیسک حاد کمری که باعث علائم شدید عصبی شده است می‌تواند در دوران بارداری ضروری شود. این سناریو باید ورودی درمان OB/GYN را شامل شود، ولی معمولاً می‌توان آن را بدون خطری برای بارداری بیمار یا کودک او انجام داد.

 متخصصان مراقبت های بهداشتی چگونه سیاتیک را تشخیص می‌دهند؟ 


سیاتیک با معاینه جسمانی و سابقه پزشکی تشخیص داده می‌شود. علائم معمول و برخی اقدامات معایناتی خاص به متخصصین مراقبت‌های بهداشتی کمک می‌کند تا سیاتیک را تشخیص دهند. گاهی اوقات، از عکس رادیولوژی و سایر تست‌ها، همچون سی تی اسکن، اسکن MRI و الکترومایوگرام استفاده می‌شود تا علل دقیق سیاتیک کاملاً مشخص شود.

چه کاری برای تسکین سیاتیک می‌توان انجام داد؟ 


درمان‌های اولیه

درمان محتاطانه (بدون جراحی) کمر درد در بارداری معمولاً شامل عملکرد فعالیت‌های مناسب ورزشی و استفاده از نیروهای مناسب بدن است. این تلاش‌ها، پوسچر مناسب را بهبود بخشیده و از آن حمایت می‌کنند، که برای اجتناب از فشار غیر ضروری بر ساختارهای حمایتی ضروری است.

  • از کمپرس گرم روی نقاطی که در آنها احساس درد می‌کنید، استفاده نمایید.
  • هنگامی می‌توانید، استراحت کنید – دراز کشیدن و استراحت در یک وضعیت راحت می‌تواند بخشی از درد کمر و پاها را تسکین دهد.
  • روی طرفی از بدن که دردی ندارد دراز بکشید. برای مثال، اگر درد را در سمت چپ خود احساس می‌کنید، روی سمت راست بدن خود دراز بکشید. و نگران خوابیدن روی این طرف از بدن نباشید، حتی با وجود اینکه گفته می‌شود “بهترین” وضعیت خوابیدن برای زنان باردار معمولاً طرف چپ آنهاست.
  • برای راحتی بیشتر در شب‌ها، از تشک سفت استفاده کنید بهمراه تعدادی زیادی حمایت کمر و بالشت بارداری یا یا بالشت معمولی را بین پاهای خود قرار دهید تا لگنتان را در موقعیت بهتری قرار دهد و بخشی از فشار از روی عصب سیاتیک برداشته شود.
  • شنا کردن نیز می‌تواند فشار را کاهش دهد، زیرا خاصیت شناوری آب موقتاً وزن بارداری را از روی ستون فقرات برمی‌دارد.
  • سعی کنید به آرامی وزن اضافه کنید – افزایش وزن سریع می‌تواند باعث واردن شدن فشار بیش از حد روی عصب سیاتیک شود. اگرچه ممکن است برای هر شخص متفاوت باشد، ولی زنانی که شاخص BMI نرمالی پیش از بارداری دارند، باید عموماً سعی کنند حدود 3 الی 4 پوند وزن در سه ماهه اول افزایش داشته باشند، در سه ماهه دوم 14 پوند دیگر و در سه ماهه سوم نیز 10 پوند دیگر اضافه کنند، تا افزایش وزن کلی بدن آنها در دوران بارداری 25 تا 35 پیوند باشد.
  • اگر درد شدید است، با پزشک خود صحبت کنید، او احتمالاً مصرف استامینوفن را با دوزی که درد را از آستانه درد پایین بیاورد و در عین حال خطری برای شما و کودکتان نداشته باشد تجویز خواهد کرد.

درمان دارویی 

داروهایی در درمان سیاتیک مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از: مسکّن‌های درد، آرام بخش عضلات، ضد التهاب‌ها و داروهای ضد افسردگی داروهای ضد افسردگی در حقیقت می‌تواند در این زمینه با کاهش ادراک درد در مغز به تسکین درد کمک کنند. سایر داروهایی که می‌توانند مفید باشند عبارتند از: گاباپنتین (نورونتین) و دولوکستین (سیمبالتا). داروهای کورتیزون چه بصورت خوراکی چه بصورت تزریق موضعی (تزریق اپیدورال) می‌تواند گاهی اوقات در تسکین درد سیاتیک مفید باشد. در دوران بارداری، این داروها را باید تنها با تجویز پزشک مصرف کرد.

فیزیوتراپی 

مراجعه به فیزیوتراپ متخصص در زمینه درمان‌های دردهای پیش/پس از زایمان می‌تواند زمینه کاهش یا تسکین دردهای ناخواسته بارداری در پایین کمر بسیار مفید باشد. اگر درمان بیشتر کمر درد نیاز باشد، فیزیوتراپ باید شخصاً شما را معاینه کند و طرح درمانی خاصی را برای شما پیشنهاد کند.

فیزیوتراپی با امواج ماوراء صوت

فیزیوتراپی با امواج ماوراء صوت

خارق العاده نبود اگر می‌توانستید نحوه انقباض عضلات خود را در حین انجام تمرینات ورزشی می‌دیدید؟ با استفاده از امواج ماوراء صوت تشخیصی، می‌توانیم لایه‌های مختلف انقباض عضلانی، رها شدن عضلات و از همه مهم تر زمان بندی انقباض عضلات، اندازه آنها و حتی میزان بافت چربی موجود درون عضلات پیر و پژمرده را ببینیم. بله، همچون دیدن کودک بدنیا نیامده. از فیزیوتراپی با امواج ماوراء صوت می‌توان برای بازآموزی هر عضله‌ای از جمله سیاتیک استفاده کرد.

 تمرینات ورزشی برای کمر درد در دوران بارداری 

تفویت عضلات شکمی، عضلات کمر، قاعده لگن، باسن و عضلات ران می‌تواند به طرز موثری به پیشگیری و کاهش درد کمر کمک کند. توصیه می‌شود که تمرینات کششی در به شیوه‌ای آرام و کنترل شده انجام شود. موارد زیر تمرینات توصیه شده‌ای برای هر گروه عمده عضلات هستند:

چرخش‌های لگن (برای عضلات شکمی):  

چرخش‌های لگن (برای عضلات شکمی

ساده‌ترین راه برای یادگیری چرخش لگن این است که به پشت دراز بکشید و زانوهای خود را خم کنید، پاهای خود را روی زمین استراحت دهید. دستان خود را روی کمر خود بگذارید، احتمالاً متوجه فاصله‌ای بین زمین و کمر خود خواهید شد. حالا سعی کنید بخش زیرین ستون فقرات را روی زمین کاملاً صاف کنید و به زمین بچسبانید، به گونه‌ای  که هیچ فاصله‌ای بین کمر و زمین احساس نکنید. باسن کاملاً باید در حالت ریکس بشد تا عضلات شکمی کاملاً ایزوله باشند. چرخش لگن را می‌توان در حالت درازکش، ایستاده، روی دست‌ها و زانوها یا نشسته انجام داد.

تمرینات کگل (برای عضلات قاعده لگن): 

تمرینات کگل

برای تمرین دادن عضلات کف لگن، سعی کنید در ذهن خود بالا کشیدن عضلات ناحیه واژن را به سمت بالا و داخل متصور شوید. در انجام این حرکت نمی‌توانید سفت شدن باسن، ران‌ها یا عضلات شکمی را حس کنید.

بالا بردن دست و پا (برای عضلات کمر و باسن): 

بالا بردن دست و پا

روی زانوها و دست‌های خود به حالت چهار دست و پا قرار بگیرید و ستون فقرات خود را صاف کنید. چرخش لگن را انجام دهید تا لگن خود را ثابت کنید و سپس دست راست و پای چپ خود را از روی زمین بلند کرده و در خطی راست همراستا با عضلات کمر خود نگاه دارید. در این وضعیت باقی مانده و سپس به آرامی دست و پاهای خود را پایین بیاورید. سپس با دست و پای دیگر خود همین حرکت را تکرار کنید. اگر در حفظ تعادل خود در این وضعیت مشکل دارید، می‌توانید تمرین را اصلاح کرده و تنها یک دست و سپس یک پای خود را به صورت جداگانه بالا بیاورید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”